regenero
rĕ-gĕnĕro, āvi, ātum, 1, v. a.
- Lit., to bring forth again, reproduce (Pliny and eccl. Lat.): signa quaedam naevosque et cicatrices etiam regenerari, Plin. 7, 11, 10, § 50: platani satae regeneravere vitium, id. 12, 1, 5, § 11.—
- II Transf., to bring forth something similar, to represent: ipse avum regeneravit Aethiopem, represented, resembled, Plin. 7, 12, 10, § 51; so, patrem Tiberium, id. 14, 22, 28, § 145.—
- III Trop., to regenerate, Vulg. 1 Pet. 1, 3.
re-genero, āvī, ātum, āre, I) wieder erzeugen, durch die Geburt hervorbringen oder fortpflanzen, naevos, Plin.: vitium, Plin.: bildl., nos in spem vivam, Vulg. 1. Petr. 1, 3. – II) übtr., durch die Geburt wieder darstellen, avum, seinem Großvater ähnlich sein, Plin.: ebenso patrem, Plin.
See: regenerare
rĕgĕnĕrō, āvī, ātum, āre, tr., reproduire [en soi], faire revivre : [son grand-père, son père] Plin. 7, 51 ; 14, 145 || [en parl. de plantes, dʼarbres] reproduire [certains détails, certains défauts] : Plin. 7, 50 ; 12, 11 || régénérer [spirituellement] : Vulg. 1 Petr. 1, 3.