remora
rĕ-mŏra, ae, f.,
- delay, hinderance, passive resistance (ante- and post-class.): quae Remoram faciunt rei privatae et publicae, Plaut. Trin. 1, 1, 16 (38); cf. Lucil. ap. Paul. ex Fest. p. 276, 8 Müll.: remora si sit, if I delay, Plaut. Poen. 4, 2, 106 (928): remorā ausus miserabiles casus levare multorum, Amm.14, 5, 8 (but in Cels. 7, 15, the correct read. is mora).
re-mora, ae, f., I) die Verzögerung, der Verzug, remoram faciunt rei privatae et publicae, halten auf, verzögern, Plaut.: remora si sit, wenn ich zögere, Plaut.: quaenam vox gressui meo remoram facit? Liv. Andr.: remorā ausus miserabiles casus levare multorum, Amm. – meton., was Verzug macht oder aufhält, das Hindernis, Cels. 7, 15. – II) übtr., ein Seefisch = echenēis, Donat. Ter. Andr. 4, 3, 24. Serv. Verg. Aen. 8, 699. Schol. Lucan. 6, 675.
moror componitur ‥ remoror, -ris ‥ et hec ~a, -re, id est mora
~a, mora
mox sine remora / vadam invisere Judea litora
ne ~e in morem, carnis infirmitas animum ‥ remoretur ac retrahat in tentationis mala precipitem(
1 rĕmŏra, æ, f. , ¶ 1 retard, obstacle : Pl. Trin. 38 ; *Pœn. 929 ¶ 2 rémore [poisson] : Don. Andr. 4, 3, 24 ; Serv. En. 8, 699.
Remo, Remus. Charta Petri Candiani ducis Venet. ann. 971. tom. 4. Cod. Ital. diplom. col. 1525 :
De lignamine autem promittimus ut portare non debeamus ulmos, asseres, spatulas, Remoras, astas, nec aliud lignamen, quæ ad nocumentum sint Christianis.