Remmius
Remmĭus, ii, m.
- Name of a Roman gens, e. g., Tac. A. 2, 68; Suet. Gram. 23.—Hence,
- II Lex Remmia de calumniatoribus, of Remmius, Remmian, Cic. Rosc. Am. 19, 55; Dig. 48, 16, 1; 22, 5, 13: quā, qui calumniabatur, damnabatur, si crimen approbare non poterat, Schol. ad Cic. l. l. (p. 431 Orell.).
Remmius, a, um, Name einer röm. gens, aus der nur bekannt der Verfasser der lex Remmia (s. Adi.) u. Remmius Palaemon, ein Grammatiker, Suet. gr. 23; vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 282, 3. – Adi. remmisch, lex, von einem Remmius verfaßt, wonach ein Ankläger, der seine Klage nicht beweisen konnte, bestraft wurde (viell. dadurch, daß ihm ein Buchstabe [vermutlich K, i.e. Kalumniator] an die Stirn gebrannt wurde), Cic. Rosc. Am. 55. Papin. dig. 22, 5, 13. Marcian. dig. 48, 16, 1. § 2.
Remmĭus, (15) ĭī, m. , nom dʼune fam. rom. : Tac. Ann. 2, 68 || Remmius Palémon, grammairien : Suet. Gramm. 23 ; v. Palæmon.