remorsus
rĕmorsus, ūs, m. [mordeo],
- a biting back or in return (late Lat.), Primas. in Gal. ad c. s.
obediencie Dei omnem temptacionem et ~um consciencie tollit
habenti charitatem carere ~u conscientie maximum signum est
aliquid aliud vult magis actu elicito, ut pigriciam, vel ut ~um consciencie, quam scire aliquid ad quod est inclinacio naturalis
donec Jonas ex navi et peccatum ex corde expellatur et cessabit tempestas, id est ~us consciencie, quando peccatum in profundo inferni demergatur
papa, nequiens absque gravi offensa Christi et ~u consciencie tot et tantos excessus amplius tolerare
O quale putandum est, ex hoc facto, consciencie discrimen et ~um evenisse justiciario illi tam precipiti
remorie , ~us, -us, instinctus, -us
de Hildenissemann. 1411. apud Baluzium tom. 2. Miscell. pag. 294 :
Perfectissimus est qui de hoc non curat, nec in sua conscientia ullum Remorsum facit.
Rex Ludovicus semper Remorsum quemdam conscientiæ super hoc habebat, etc.Hinc
se Remordre, pro
Se repentir, Pœnitere, in Bestiar. MS. :
On trueve aucun qui se Remort Et se repent et merchi crie.
Remors. Charta ann. 1321. in Reg. 75. Chartoph. reg. ch. 303 :
Item debet habereOrdinat. Hospit. reg. ann. 1261 :(marescallus prioris de Paredo) residuum candelarum de mensa prioris post cœnam, Remorsus de torcis et residuum des torses, etc.
Candelam, fabricam et partem suam Remorsuum candelarum, sicut valleti cameræ, etc.Alia ann. 1285. in Reg. Cam. Comput. Paris. sign.
Nosterfol. 54. r° :
Et aura le fruitier..... les Remors et le remenant du cierge.Vide Morsus 6.