remugio
remugio, to bellow back, low in answer
Frieze-Dennison Vergil
remūgiō, 4, n.: to bellow again or loudly; resound, reëcho, 6.99, et al.
rĕ-mūgĭo, īre, v. n.,
- to bellow back; to resound, re-echo (poet.): ad mea verba remugis, Ov. M. 1, 657: Sibylla antro remugit, Verg. A. 6, 99: totus remugit Mons, id. ib. 12, 928: Ionius remugiens sinus Noto, Hor. Epod. 10, 19: nemus ventis, id. C. 3, 10, 6: gemitu nemus, Verg. A. 12, 722: nemus alio bellatore (i. e. tauro), Stat. Th. 12, 602: nemus latratu, Sen. Thyest. 675; cf.: vox assensu nemorum ingeminata remugit, Verg. G. 3, 45: sequitur clamor caelumque remugit, id. A. 9, 504: leve tympanum remugit, Cat. 63, 29.
re-mūgio, īre, I) dagegenbrüllen, ad mea verba remugis, Ov. met. 1, 657. – II) zurückbrüllen, Sibylla remugit antro, Verg. Aen. 6, 99. – übtr., zurückschallen, vox assensu nemorum ingeminata remugit, Verg.: leve tympanum remugit, Catull.: nemus ventis remugit, Hor.: nemus latratu remugit. Sen. poët.
See: remugire
rĕmūgĭō, (13) īre, intr., ¶ 1 répondre par des mugissements : Ov. M. 1, 657 ¶ 2 [fig.] a) gronder en retour : (Sibylla) antroque remugit Virg. En. 6, 99, [voilà en quels termes la Sibylle...] et elle mugit dans son antre ; b) retentir, résonner : Virg. G. 3, 45 ; En. 12, 722 ; 928.
- 1. door brullen antwoorden; terugbrullen [ad verba alcis]; ➤ Sibylla remugit antro uit de grot;
- 2. weergalmen, weerklinken; ➤ nemus ventis remugit.
re-mūgiō —, —, īre,
- to bellow back, low in answer: ad mea verba, O.—To resound, re-echo: totus remugit Mons, V.: Ionius remugiens sinus Noto, H.: vox adsensu nemorum ingeminata remugit, V.