restitutorius
rēstĭtūtōrĭus, a, um, adj. [restituo II.],
- of or relating to restitution, restitutory (jurid. Lat.): interdictum, Dig. 43, 1, 1: judicium, ib. 3, 3, 46: actio, ib. 2, 10, 3.—As subst.: in restitutorio agendo (i. e. judicio), Dig. 27, 6, 7.
restitūtōrius, a, um (restitutor), die Wiedereinsetzung betreffend, actio, iudicium, ICt. subst., restitūtōrium, iī, n. (sc. iudicium), die Wiedereinsetzungsklage, Ulp. dig. 27, 6, 7. § 3.
actio vero sive interdict’, unde vi, sc. quod duplex est, sc. rei ~a, et penalis, data contra eum
restĭtūtōrĭus, a, um, qui concerne la restitution : Dig. || restĭtūtōrĭum, ĭī, n. , jugement en restitution : Dig. 27, 6, 7, 3.