restoblagium
Estoublagium, de quo suo loco, Onus, ut videtur, colligendi vel pensitandi stipulas post peractam messem, a Gallico
Restibilisde agro dictus, ut Paulus habet in Epitome Festi,
qui biennio continuo seritur farreo spico, id est aristato ; quod ne fiat, solent, qui prædia locant, excipere. Vide locum in Manducalis.