rubrans
rŭbrāns, tis (ruber), rouge : Avit. Carm. 5, 527.
Rubranti profundo, id est, Mari rubro, apud Alcimum Avitum lib. 5. v. 525. Active sumitur pro Rubrum efficiens, in Vita S. Petri Cœlestini PP. apud Muratorium tom. 3. pag. 637. col. 1 :
Presbyter efficitur Cardo, Rubrante galero Cervicem, infra claustra domus assumptus ab illo.