ructamen
ructāmen, ĭnis, n. [ructo],
- a belching, eructation, Prud. Ham. 467.
ructāmen, inis, n. (ructo), das Aufstoßen, Rülpsen, Prud. ham. 466.
rūctāmĕn, ĭnis, n. Prud. Ham. 467 et rūctātĭō, ōnis, f. , C. Aur. Chron. 5, 3, 56, v. ructus.
Carnis et immodicæ spurco Ructamine crudos.
Roupte. Lit. remiss. ann. 1395. in Reg. 147. Chartoph. reg. ch. 231 :
Icellui Priart par maniere de dérision s'approucha de Girardin et entre ses mains fist une Roupte, et tantost la mist audevant du visaige dudit Girardin, qui, de ce fut moult courroucié.