ructatio
ructātĭo, ōnis, f. [ructo],
- a belching, Cael. Aur. Tard. 5, 3, 56.
ructātio, ōnis, f. (ructo), das Aufstoßen, Rülpsen, gew. im Plur., Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 107; 5, 3, 56 u.a. Marc. Emp. 20. Ennod. epist. 7, 21.
prima superfluitas digestionis quedam abit in fumum et ~uationem, quedam in sputum et salivam, quedam vero per secessum et ventum emittitur per anum
ut ‥ venter sicut uter inflatus ‥ ~ationes emittat
~uatio acida
~atione crebra
cum sternitatione et ~uatione et vomitu convaluit
rūctātĭō, ōnis, f. , v. ructus : Aug. Serm. 150, 9.