ructuo
ructŭo, āre, v. a. [ructus],
- to belch forth (late Lat. for the usual ructare); trop.: laudes, Aug. Serm. Temp. 135.
ructuo, āvī, āre = ructo, Solin. 1, 74. Fulg. Verg. contin. p. 142 M. u. Eccl.
See: ructuare
rūctŭō, āre, c. ructo : Sol. 1, 74.