ructus
ructus, a belching, eructation
ructus, ūs, m. [rugo, whence also ructo and erugo],
- a belching, eructation, rising of the stomach (class. in sing. and plur.): exhalas acidos ex pectore ructus, Lucil. ap. Non. 164, 33: suavis ructus mihist, Plaut. Ps. 5, 2, 9 (1293); Cic. Fam. 9, 22, 5; Cels. 4, 5 fin.: foedi pestilentesque ructus, Sen. Ep. 95, 25; Plin. 20, 12, 48, § 122; 20, 17, 66, § 174; Mart. 1, 88, 4 al.
ructus, ūs, m. (v. *rugo, ere, s. ructo), das Rülpsen, Aufstoßen des Magens, Plaut. u. Cic.: ructus gignere od. movere od. facere, Plin.: übtr., ex quibus profluentes fontium erumpunt ructus, wo es dann als eine sprudelnde Quelle hervorbricht, Vitr. 8, 1, 7.
dives ‥ saturatus ad nauseam, dum pregravato stomacho se colligit ad quietem, crebris ~ibus excitetur
plenus venter ‥ in ~us vel in crepitus ventorum efflatione respirans
inter ~us et singultus fletuum ‥ lascivire
post cruciatus ‥ et tremores ‥ ~ibus et oscitationibus ‥ liberata
ex vino hesterno ~us inter sancta dedit ex indigestione convulsos
convulsis maris ~ibus tanta ‥ tempestatum importunitas ingruebat
eructante ‥ verbum bonum sponsa Domini mei, de ~u plenitudinis ejus aliquid fortasse aromaticum hausi
percepti vini ~ibus odorem vobis hauste suavitatis significo
rūctŭs, (15) ūs, m. (cf. erugo ), rot, rapport : Cic. Fam. 9, 22, 5.
Nec patiamur errare fratres nostros et pro arbitrio et Ructu suo vivere.Vide notam Baluzii in hunc locum. Pontius in Vita ejusdem S. Cypriani :
Absit ut malum hoc intra conscientiam religiosæ mentis admittam, ut de tam beatissimo Martyre Ructus hominis judicaret.
rūctus ūs, m
- RV-, a belching, eructation.