ruditus
rŭdītus, ūs, m. [rudo],
- a roaring or braying, Ap. Met. 8, 29, 22.
rudītus, ūs, m. (rudo), das Schreien des Eseis, das Jahen, Apul. met. 8, 29. Mythogr. Lat. 3, 6, 26; vgl. Aldh. de re gramm. in Class. auct. 5, 568 extr.
nam ~us proprie asellorum est
hic ~us, -ui, id est ipse clamor asinorum
nonne erubescis, quod te sic excecavit, sic pessumdedit sui ipsius ignara ambitio, ut propheticis et divinis oraculis ~um asine preferas?
caveas, si me ~us ruditas ridiculum reddiderit
victime numinibus aut per similitudinem, aut per contrarium decernuntur. ‥ ut Priapo asinus, quod turpitudinem ejus cum nympha quadam coeuntis ~u indicavit
ita pressus inconditos ~us potius quam clamores emittebat
rŭdītŭs, ūs, m. (rudo), braiment [de lʼâne] : Apul. M. 8, 29.
rŭdītus, ūs, m.: raglio Apul.