rugo
rūgo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [1. ruga].
- I Neutr., to crease, wrinkle; transf., of the dress (cf. 1. ruga, B.), to become wrinkled or rumpled: vide palliolum ut rugat, Plaut. Cas. 2, 3, 30 (246): pallium, id. Fragm. ap. Gell. 18, 12, 3.—
- II Act., to wrinkle any thing: frontem, Hier. Ep. 50, 2.—Transf., to corrugate: testae (concharum) rugatae, Plin. 9, 33, 52, § 102.
rūgo, āvī, ātum, āre (1. ruga), I) tr. runzeln, frontem, Hieron. epist. 50, 2: u. so rugatā fronte negare, Prop. 1, 10, 23 (nach Haupts Vermutung): übtr., tunica, quae nec in infantibus rugatur (zusammenschrumpft), nec in iuvenibus tenditur, Optat. schism. Donat. 6, 10: concharum testae rugatae, runzelige, Plin. 9, 102. – II) intr. sich runzeln, d.i. Falten werfen, vide, palliolum ut rugat, Plaut. Cas. 246.
See: rugare
rūgō, (16) āvī, ātum, āre, ¶ 1 tr., rider : rugatus, ridé : Plin. 9, 102 ; Hier. Ep. 50, 2 ¶ 2 intr., se froncer, faire des plis : Pl. Cas. 246.