rugio
rŭgĭo, īre, v. n.,
- to roar, as a lion, Spart. Get. 5; Vulg. Psa. 21, 13; Auct. Carm. Philom. 49; to bray, as an ass, Amm.27, 3, 1: onager, Vulg. Job, 6, 5: quasi ursi, id. Isa. 59, 11.—
- II Transf., to rumble: rugientem saturare ventrem, Hier. Ep. 52, 2, § 6. —
- III To call aloud, Vulg. Psa. 37, 9; id. Jer. 25, 30.
rugio, īvī od. iī, īre, brüllen, von Löwen, Spart. Get. 5. § 5. Suet. fr. 161. p. 247, 5 R. Anthol. Lat. 762, 49 (233, 49). Hieron. epist. 22, 4. Vulg. iudic. 14, 5; Iob 6, 5 u.a.: v. Hirschen, Suet. fr. 161. p. 248, 2 R.: v. Esel, iahen, Amm. 27, 3, 1. – übtr., rugientem (den kollernden) saturare ventrem, Hieron. epist. 52, 6. – ➳ Perf. rugierunt, Vulg. Ierem. 2, 15.
rūgĭō, īvī ou ĭī, īre, intr., rugir : [lion] Spart. Get. 5 || braire [âne] : Amm. 27, 3, 1 || [fig.] rugiens venter Hier. Ep. 52, 6, ventre qui gronde [affamé].