sacrate
să̄crātē, adv., v. sacro, P. a. fin.
sacrātē, Adv. (sacratus), I) heilig, fromm, Augustin. epist. 235, 3. – II) geheimnisvoll, mystisch, Augustin. de doctr. Chr. 2, 16.
nimirum aquam in vinum mutatam repperiunt, quia sacrae dicta legis ~ius intelligunt
‘sicut docuit me Pater, sic loquor’ non enim intelligendum est, quasi homo Pater homini Filio loqueretur, sed excellentius et ~ius
săcrātē (sacratus), religieusement : Aug. Ep. 235, 2 || mystiquement : Aug. Doctr. Chr. 2, 16.