sacratio
să̄crātĭo, ōnis, f. [sacro],
- consecration, dedication, Macr. S. 3, 7.
sacrātio, ōnis, f. (sacro), die Weihung, Widmung, Heiligung, Macr. sat. 3, 7, 4.
dicitur quoque sacramentum alicujus rei ~o, sicut argumentum dubiae rei approbatio, fulcimentum casurae rei sustentatio
sacro, -as, verbum activum, inde sacratus, -a, -um, et hec ~o, -is
‘sanctus’ subsequitur. Isaias etheris illud / audivit cetus mellita voce canentes. / angelicus cantus hic est, sacratio sancta
atavus meus rex Willelmus ‥ ab archiepiscopo Eboraci ~onem suscepit et coronam Londonie
et qui tunc habitum sine ipsa professione et ~one assumptum reiciebant, apostatae judicabantur
causam qua differtur ~o mea, quam nemo studiosius quam ego vellet accelerare ‥(
quocirca statuit in hoc monasterio professionem suam facere et benedictionem optate ~onis per episcopum accipere
Willelmus ‥ eligitur ad regimen ecclesie Carnotensis, data ei remissione a papa, propter juvenilem etatem, ut usque ad quinquennium differretur ~o ejus
nec altarium ~ones, confirmationes vel quaslibet episcopales benedictiones abbatis vel monachorum requisicione a quolibet episcopo ibidem libere fieri ab aliquo contradicatur
talis ‥ pontifex ‥ extra diocesim suam ecclesias et personas sua ~one contaminare non dubitavit
consecratum est illa prima ~one que fit per crucis ‥ †fictionem [l. fixionem ] locique ambitionem. ad quod respondeo, non dici ob hoc locum sacrum, sed etsi diceretur, tamen hec ~o non impedit destructionem si causa sit destruendi
săcrātĭō, ōnis, f. (sacro), consécration : Macr. Sat. 3, 7, 4.