saga
saga, a wisewoman, fortune-teller, sooth-sayer, witch
sāga, ae, v. sāgus.
săga, ae, v. săgum init.
sāga, ae, f., s. 1. sāgus, a, um.
si ~e vel incantatrices ‥ alicubi compareant(
~a, ~e, vel sagane, -ne, i.strie
veneficas ‥ lamias ‥ sagas
~a [gl.: ]sorseresse
nomina reprehensibilium mulierum: ‥ hec ~a,a wech
sagax ‥ unde ‥ hec ~a, -ge, i. sapiens, divinus, unde Horatius ‥ ‘sompnia, terrores, magicos, miracula, sagas’ [] Hor. Epist. II 2. 208
~a, sagax, sapiens
1 sāga, (14) æ, f. (sagus), magicienne, sorcière : Tib. 1, 2, 42 ; Cic. Div. 1, 65 || entremetteuse : Lucil. d. Non. 23, 4.
2 săga, (16) æ, c. sagum : Enn. d. Non. 223, 30.
Nomen gemmæ. Gloss. Isid. Leg.
Sagdaex Plinio lib. 37. Hist. cap. 67. monet Grævius.
Tunc idem sic officialis ex iis(canonicis) in curiis Sagæ ipsius capituli ordinari poterit, prout occurrerit ordinandum, nullusque canonicorum tempore Sagæ in ipsius curiis ipsam curiam visitare, vel accedere debet, vel audeat, ipsius decani licentia super hoc prius non habita vel requisita ; si autem pro tunc ipsum decanum forte in loco adesse non contingeret, tunc ipsum capitulum de consilio cellerarii ipsius capituli, de ipsa Saiga bladi se intromittere debent, ordinationem debitam secundum ipsorum conscientias de eadem faciendo.
sāga ae, f
- sagus, prophetic; SAG-, a wisewoman, fortune-teller, sooth-sayer, witch, H., O.
Saga
(“a wise woman,” cognate with sagax). A sorceress or fortune-teller, one deeply versed in occult lore (Hor. Carm. i. 27, 21), and with no malignity of disposition necessarily implied. For the ancient belief in witches, see the article striga.