saeviter
saevĭter, adv., v. saevus fin. β.
saeviter, Adv. = saeve, Enn. fr. scen. 180 u. 307. Afran. com. 301. Plaut. Pseud. 1290 u.a.
sævĭtĕr (sævus), avec rigueur : Pl. Ps. 1290 ; Enn. Scen. 180 ; 307.