sanativus

sanativus [LL] 1 that has power to heal, conducive to health: a (physical); b (spiritual). a medici ‥ precipiunt etiam ut ~a utatur dieta quousque in ipso egritudinis estus deferveat Alex. Bath Mor. IV 10 p. 168; nec de herbis queritur in qua terra ‥ adoleverint, dummodo vim habeant ~am P. Blois Ep. 8. 24A; [mutacio] de aere ~o ad aerem corruptum in quibusdam locis Bacon IV 428; qui dat medicinam ~am dicitur dare sanitatem Middleton Sent. I 134a; herba Walteri, herba ~a, herbe Walter idem Herb. Harl. 3388 f. 80v; illa ‥ complexio, et tota ejus proprietas fuit tantum finite virtutis, quare ‥ infirmitates sanando, requireret certum tempus ‥ secundum proporcionem illius potencie ~e Bradw. CD 41E.  b non patiebatur ‥ moram momentaneam transire, quin curreret ad confessionis ~um remedium, et virgis exponeret dorsum J. Furness Walth. 39; nec hunc preciosissimum liquorem peccatricis anime ~um commutaret libenter quicunque habuerit pro thesauro maximo regis magni Spec. Incl. 1. 3 p. 75; nam sicut non prodest corporalis medicina, si vis anime ~a defuerit, sic est de sacramenti suscepcione Wycl. Euch. 179. 2 (as sb. m. or f.) convalescent person. in escis carnalibus quedam sunt que digeruntur utiliter; ‥ quedam sunt que sanis, si tamen modeste sumantur, conferunt et obsunt egrotativis; quedam debilioribus faciunt, minus conducunt sanis et ~is J. Sal. Pol. 659C. 3 (as sb. n.) substance that has power to heal. hec vacuas oculorum fossas a fecibus humorum illuc defluentium cotidie semisintiis [l. semi-cinctiis] suis sollicite purgabat, et vulneribus illius exemplo Samaritani mitigativa et ~a procurabat Mir. Wulfst. II 16.