Semo
Sēmo, ōnis, m. [probably from sēmen],
- an ancient god that presided over the crops: SEMVNIS ALTERNEI ADVOCAPIT CONCTOS, song of the Fratres Arvales, Inscr. Orell. 2270.—As an epithet of Sancus, Ov. F. 6, 214; Liv. 8, 20; Inscr. Orell. 1860; 6999.
Sēmo, ōnis, m. (nach Mommsen von se u. homo), der Nichtmensch, die Gottheit (Halbgott od. Gott), Carmen fratr. arv. im Corp. inscr. Lat. 1, 28 (wo archaist. Plur. Semunes, Simunes); vgl. Mart. Cap. 2. § 156. Fulg. expos. serm. ant. 11. p. 115, 5 u. 9 H. – gew. Beiwort des Sancus, w. s.
Sēmō, (15) ōnis, m. , Sémo Sancus, dieu dʼun ordre inférieur dans lʼancienne Italie : Liv. 8, 20 ; Ov. F. 6, 214.
nis, quasi
Semihomo, Ugutioni. Martianus Capella :
Quosque Semideos, quosque Latine Semones dicunt.
Semon, quod unica voce scribi solet, quodque in quibusdam provinciis
Ita certe, vulgo
Se ay monscribitur in Lit. remiss. ann. 1400. ex Reg. 155. Chartoph. reg. ch. 109. ubi quis illum, qui baculo ad faciem percussus fuerat, sic alloquitur :
Ou t'en va, ribaux, tu en as.Cui ille respondet :
Se ay mon voirement, et adoncques se partirent.Unde vox
Compte, aut alia similis hic subintelligi videtur ; quasi diceret,
Si ay mon compte, mon affaire, Satis est, sufficit.