sensibiliter
sensĭbĭlĭter, adv., v. sensibilis fin.
sēnsibiliter, Adv. (sensibilis), empfindbar durch die Sinne (Ggstz. intellegibiliter), Augustin. solil. 1, 1, 3. Arnob. 7, 28 u.a. Eccl.
quiddam ‥ dicitur ‥ natum sed insensibiliter, ut arbores et herbae de terra ‥ quiddam est ‥ natum ‥ ~iter, ut homines et animalia
res loquimur signis sensibilibus ‥ ~iter utendo
spiritus immundos cum hominibus non visibiliter sed ~iter conversatos
clima tantum spatium terre per quod ~iter variatur horologium
hic plus accedunt ad cantum, et ideo expressius, et ~ius, et distinctius requiruntur
expedit quod ‥ congregacio fidelium uni subsit pastori, non solummodo Christo, qui invisibiliter pascit ecclesiam, sed eciam fideli ‥ qui ~iter pascat
videntur ‥ homines prius mortui et decapitati ambulare, et conspectibus vivorum ~iter apparere
crevit oleum ‥ ita quod ~iter vidimus et percepimus ‥ quod invisum erat antea temporibus nostris
rex ‥ auditis premissis et conceptis ~iter subvenire decrevit
sēnsĭbĭlĭter, par les sens, matériellement : Arn. 7, 28.