sensilis
sensĭlis, e, adj. [2. sensus],
- sensitive, sensible, i.e. endowed with sensation (Lucret.): ex insensilibus ne credas sensile gigni, Lucr. 2, 888; so id. 2, 893; 2, 895; 2, 902.
sēnsilis, e (sentio), empfindbar, sinnlich (Ggstz. insensilis), Lucr. 2, 888. – subst. sēnsilia, ium, n., sinnliche Dinge, Chalcid. Tim. 394 u. 350.
puer plus jam quam septennis ‥ vere ~is fuit
qui spiritus non descendit in homines dum homines ~es sint ‥ nisi adhibitis signis sensilibus ‥
desipit et statue similis, quamvis sine sensu / corporis humani, sensile corpus habet
fabricam archetypam ~i quodam modo circumponens
signis ~ibus
cum ‥ hujus mundi ~is corpus quattuor elementa componant
magnitudo mundi ~is potentiam, pulchritudo sapientiam ‥ Creatoris enarrant
pro empireo celo mundum accipias, sive mundum appelles ~em, qui ~is dicitur ad differentiam empirei celi quod propter suam subtilitatem nullo sensu percipitur
sēnsĭlis, (14) e (sentio), sensible, qui tombe sous les sens, tangible, matériel : Lucr. 2, 888 ; Chalc. Tim. 349.