sermocinor
sermocinor, to talk, parley, converse, discourse
sermōcĭnor, ātus, 1, v. dep. n. [sermo].
- I To talk with any one, to parley, converse, commune, discourse about any thing (rare but class.; syn. colloquor): consuetudo sermocinandi, Cic. Inv. 2, 17, 54: cum aliquo, id. Verr. 2, 1, 52, § 138: psittaci etiam sermocinantes, Plin. 10, 41, 58, § 117.—Act. collat. form sermōcĭno, Isid. Orig. 1, 39, 2.—
- II In partic. (acc. to sermo, I. B. 1.), to hold a literary conversation, to dispute, discuss: exquisitius sermocinari, etc., Suet. Tib. 56: pluria forte quis dixit sermocinans vir apprime doctus, Gell. 5, 21, 1.— Hence, * sermōcĭnanter, adv., in discourse or conversation: horas extrahere, Sid. Ep. 8, 6 med.
sermōcinor, ātus sum, ārī (sermo), schwatzen, sich unterreden, plaudern, I) im allg.: consuetudo scribendi aut sermocinandi, Cic.: ut de caritate sit occasio sermocinandi, Augustin.: serm. cum spectatoribus, Cato fr.: serm. cum isto diligenter, Cic.: comoedus sermocinatur, tragoedus vociferatur, Apul.: psittaci sermocinantes, Plin. – II) insbes., ein gelehrtes Gespräch führen, disputieren, Suet. Tib. 56. Gell. 5, 21, 1. – ➳ Akt. Nbf. sermōcino, wov. Infin. Perf. sermocinasse, Isid. orig. 1, 39, 2.
sermōcĭnor, (14) ātus sum, ārī, intr., converser, sʼentretenir, causer : [cum aliquo ] Cato Orat. 40, 6 ; Cic. Verr. 2, 1, 138 || [abst ] Cic. Inv. 2, 54 ; Suet. Tib. 56.
- 1. een gesprek voeren;
- 2. (postklass.) een geleerd gesprek voeren, disputeren.
sermōcinor ātus, ārī, dep.
- * sermocinus, from sermo, to talk, parley, converse, discourse: consuetudo scrmocinandi: cum isto.