sermocinatio
sermōcĭnātĭo, ōnis, f. [sermocinor],
- a conversation, disputation, discussion (very rare): sermones hominum assimulatos dicere διαλόγους malunt, quod Latinorum quidam dixerunt sermocinationem, Quint. 9, 2, 31: sermocinatio alicujus aliquā de re, Gell. 19, 8, 2.—In rhet.: sermocinatio est, cum alicui personae sermo attribuitur et is exponitur cum ratione dignitatis, Auct. Her. 4, 52, 65; cf. id. 4, 43, 55; Vulg. Prov. 3, 32.
sermōcinātio, ōnis, f. (sermocinor), I) das Reden, Gespräch, der Dialog, Quint., Gell. u.a. – II) als Redefigur, die Einführung eines Redenden, Cornif. rhet. 4, 55 u. bes. 4, 65. Quint. 9, 2, 31. – III) = die Sprache, communis, Arn. 1, 59.
variis ~onibus multa inter sese conferentibus
~onis seriem(v.
multum proficiebat uterque ex alterna ~one
fraudulenta femineae titillationis lenocinia ac blanda ~onis [gl.: loquele ] incitamenta
si semper ab otiosis ~onibus auditum pariter castigemus et linguam
omnia ‥ pro frivolis habuit et inutilibus ~onibus
quidquid de labiis illis procedat sive per ~onem prudentia sive per silentium modestia
cumque sic diversa jam ~onum verba invicem protulissent
viluit ‥ ~o de eis [sc. imperatoribus Romanis ]
~ones has parvipendentes
ab abbate ‥ Sancti Albani simili ~one sexaginta marcas eodem tempore extorsit
post multa consilia et ~ones pro et contra clerus concessit [regi ] medietatem decime
circuitione abbatiarum, in quibus vite et ~onum merito gratiose suscipiebatur, multum tempus elusit
post predicationem cum omni turba ad suum castellum revertit, illicque substitit suam iterando ~onem(
quas sermones fide digni presencialiter in ipsis ~onibus ‥ existentes ‥ conscripserunt
ceteri de secta illa ‥ absque taciturnitate in suis sermonibus et ~onibus ‥ clamaverunt
transtulimus hunc codicem ex libris Latinorum, sc. sancte scripture, in nostram consuetam ~onem
sermōcĭnātĭō, ōnis, f. (sermocinor), entretien, conversation : Quint. 9, 2, 31 ; Gell. 19, 8, 2 || dialogisme [rhét.] : Her. 4, 65.