sermocinator
sermōcĭnātor, ōris, m. [sermocinor],
- a babbler, Fulg. Rasp. contra Serm. Fastid. 17.
sermōcinātor, ōris, m. (sermocinor), der Schwätzer, Gloss. II, 579, 35.
quidam ~ores, nummorum venatores, simplicitatem multorum eludunt, asserentes aliquem sanctum usum esse cingulo quod in medium proferunt
~orum famosissimus et profusissimus
~ori cuidam ex his qui circuire terram et perambulare solent
~or ‥ reverendus in Christo vir suffraganeus ‥ vocatus Doctor Makerell, albus canonicus ‥ et thema ejus fuit ‥
Joannes Wylton, Augustinianus, ~or acutus
Predicateur. Ceremoniale MS. B. M. Deauratæ Tolos. :
Et nota quod isto die debemus monstrare populo titulum sanctum Domini ob honorem pationis, et sic fuit ordinatum ; et Sermocinator debet avisari quod loquatur in sermone populo de prædicto titulo ad finem ut devotio magis augeatur.Buschius de Reform. Monast. apud Leibnit. tom. 2. Scriptor. Brunsvic. pag. 485 :
Prior iste.(Joh. Ludichusen) vir fuit multum notabilis, disertus in Sermonibus divinis, bonusSermocinator