sermocinanter
sermōcĭnanter, adv., v. sermocinor fin.
sermōcinanter, Adv. (sermocinor), mit Reden, mit Gespräch, Sidon. epist. 8, 6, 13.
literati sic ~er [MS: sermonicinanter ] verbaliterque sibi non bene conveniencia conjungunt
sermōcĭnantĕr (sermocinor), en causant : Sid. Ep. 8, 6.
Cum quo dum tui obtentu aliquid horarum Sermocinanter extrahimus.Id est confabulando.
Sermonicantesex ead. epist. editum apud Leibnit. tom. 1. Script. Brunsvic. pag. 26.