signatorius
signātōrĭus, a, um, adj. [signo],
- of or belonging to sealing: anulus, a seal-ring, Val. Max. 8, 14, 4; Dig. 50, 16, 74; 34, 2, 25, § 10.—Subst.: signātōrĭum, ii, n., a sealing, Alcim. Ep. 78.
sīgnātōrius, a, um (signator), zum Siegeln gehörig, -dienlich, anulus, Siegelring, Ulp. dig. 34, 2, 25. § 10. Paul. dig. 50, 16, 74: anulus, quo signatorio utebatur, Val. Max. 8, 14, 4. – subst., sīgnātōrium, iī, n. = σφραγιστήριον (Gloss. II, 449, 46), der Siegelring, Alcim. Avit. epist. 78.
legitime pro capcione corporis Ricardi ‥ litteras dirigere ~as regie majestati
signātōrĭus, a, um, qui sert à sceller : Val. Max. 8, 14, 4 ; Ulp. Dig. 34, 2, 25, 10 || substt signatorium, ii, n. , Avit. Ep. 78, cachet.