significativus
signĭfĭcātīvus, a, um, adj. [significo],
- denoting, signifying, significative (jurid. Lat.); with gen.: enuntiatio et quantitatis et aestimationis significativa, Dig. 50, 16, 232; 45, 1, 75, § 2.
sīgnificātīvus, a, um (significo) = (σημαντικός, bezeichnende Kraft habend, zur Bezeichnung einer Sache dienend, res (Plur.), Augustin. in pentat. 2, 124: sanguis, Augustin. de civ. dei 14, 32, 1: mit Genet., ut ea appellatio certi significativa sit, Ulp. dig. 45, 1, 75. § 2: haec enuntiatio... simul et quantitatis et aestimationis significativa est, Paul. dig. 50, 16, 282: verbum et agendi vel patiendi significativum, Prisc. 8, 1: τὸ SIC est significativum languoris cuiusdam et lentitudinis, Donat. Ter. Andr. 4, 5, 9.
Isidorus ‥ qui ea nomina de Christo ‥ posuit, quae nos credimus ‥ sive propria sint, seu ~a
in sole et luna vim ~am esse
marce argenti ad scaccarium incisio sola ~a non est, set per solidos designatur
timiditatis ~i
cometa, nunquam boni ~a
terremotus ‥ qui ‥ fuit ‥ terribilis, eo quod insolitus. quapropter ~us credebatur
qua ‥ ratione apud ortum solis ros ac nebula serenitatis ~a generentur
nomen est vox ~a secundum placitum, sine tempore, definitum aliquid significans in nominativo
sic itaque cum Deus dicitur Pater aut Filius aut Spiritus Sanctus, una in tribus intelligitur essentia et unus Deus, quod nomen est ipsius ~um essentiae
non tamen constituit aliquid in intellectu quod sit significatum hujus vocis, sicut ‘homo’ constituit quandam conceptionem cujus ~um est hoc nomen
vox signativa [v. l. ~a ] naturaliter ‥ alia signativa [v. l. ~a ] ad placitum
non ut litere quidem ipse vel figura literarum obliget, sed oratio ~a quam exprimunt litere
diccio est minima pars oracionis ~e
vocabulum deflemenesrenth ‥ quod est vetus Anglicum et predicti clamei sui singnificativum
in primo sensu est supposicio ~a, in secundo materialis, sc. quod hec oracio est, illud est intelligibile(
pure ‥ ~a supposicio est, quando terminus pure supponit pro re quam significat extra se ipsum. supposicio autem pure materialis est, quando terminus supponit pure pro se ipso
quamvis omnia simul velut unum totum sub una significatione uno nomine appellentur ‘homo’, sic tamen principaliter hoc nomen est ~um et appellativum substantiae
quamvis sit appellativum hominis, non tamen proprie dicitur ejus ~um
non ‥ movere nos debet quod dialectici aliter scribunt de vocibus secundum quod sunt ~ae, aliter eis utuntur loquendo secundum quod sunt appellativae
alia nomina in Christo Deo propria esse, alia ~a ‥. propria nomina sunt in Christo ‘unigenitus’, ‘primogenitus’, ‘Deus’ ‥. ~a nomina sunt propter quasdam actiones quae completae sunt in illo, ‘leo’, ‘lapis’, ‘ovis’ ‥
[sancta scriptura ] pre cunctis secularibus scripturis ‥ res ~as habet
signĭfĭcātīvus, a, um (significo), qui a la propriété de faire comprendre, significatif : Aug. Civ. 14, 32 || [av. gén.] qui est le signe (lʼindication) de : Ulp. Dig. 45, 1, 75 ; Paul. Dig. 50, 16, 282 ; Prisc. Gramm. 8, 1 ; Don. Andr. 804.