Logeion | simultas

sĭmultas, ātis (gen. plur. simultatium, Liv. 1, 60, 2; 3, 66, 4; 9, 38, 12; 28, 18, 12; 39, 5, 2; 39, 44, 9; Val. Max. 4, 2, 2; Auct. B. Alex. 49, 2: simultatum, Cic. Fl. 35, 87; Capitol. Ver. 9, 2), f. [simul; therefore, orig., a coming together, encounter of two persons or parties]; hence,

I A hostile encounter of two persons or parties, dissension, enmity, rivalry, jealousy, grudge, hatred, animosity (class.; syn.: aemulatio, odium, inimicitia; on account of the idea of reciprocity, most freq. in the plur.).
- - - - α Sing.: hic id metuit, ne illam vendas ob simultatem suam, * Plaut. Ps. 1, 3, 50 (279); Ter. Phorm. 232; cf. gero, II. A.: huic simultas cum Curione intercedebat, Caes. B. C. 2, 25; cf.: cum quo si simultas tibi non fuisset, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 1: sibi privatam simultatem cum Campanis nullam esse, publicas inimicitias esse, Liv. 26, 27, 11; cf.: simultas cum familiā Barcinā, id. 23, 13, 6: se numquam cum sorore fuisse in simultate, Nep. Att. 17, 1: simultate cum Fulviā socru exorta, Suet. Aug. 62: simultatem deponere, Cic. Att. 3, 24, 2; so (opp. gerere) Suet. Vesp. 6: multis simultatem indixerit, id. Ner. 25: dehinc ad simultatem usque processit, id. Tib. 51: ubi nulla simultas Incidit, Ov. R. Am. 661: inter finitimos vetus, Juv. 15, 33.—
      - β Plur.: qui simultates, quas mecum habebat, deposuisset, Cic. Planc. 31, 76: exercere cum aliquo, id. Fl. 35, 88: gerere cum aliquo, Quint. 4, 1, 18: hi (centuriones) de loco summis simultatibus contendebant, Caes. B. G. 5, 44: simultates partim obscuras partim apertas suscepisse, Cic. Imp. Pomp. 24, 71; cf. id. Q. Fr. 1, 1, 6, § 19: simultates graves excipere, deponere, Suet. Caes. 73: simultates exercere ... alienarum simultatium cognitorem fieri, Liv. 39, 5, 2: simultates provocare, Quint. 12, 7, 3: facere, Tac. A. 3, 54: nutrire, id. H. 3, 53: subire pro aliquo, Plin. Ep. 2, 18: simultatibus alicujus dare aliquem, Tac. A. 16, 20: simultates finire, Liv. 40, 8, 9; 40, 46, 9; cf. dirimere, id. 28, 18, 2: paternas obliterare, id. 41, 24, 11: saepe simultates ira morata facit, Ov. Am. 1, 8, 82: nihil est simultatibus gravius, Sen. Ira, 3, 5, 6: erant inter Athenienses et Dorienses simultatium veteres offensae, Just. 2, 6, 16. —
II In Hyg., in gen., a strife, contest for a prize (syn. certamen): cum complures eam peterent in conjugium, simultatem constituit, se ei daturum, qui secum quadrigis certasset victorque exisset, Hyg. Fab. 84; 185: simultatem constituit, id. ib. 22 and 67.

simultās, ātis, f. (= similitas, wie facultas st. facilitas), I) die Feindschaft gegen jmd., der uns gleich ist, das gespannte Verhältnis, die anhaltende Spannung, das Mißverständnis, die zwischen zweien (bes. in polit. Hinsicht) obwaltende Nebenbuhlerschaft, Rivalität, α) Sing.: amicitia et simultas, Sen.: simultas aemulatioque mutua, Gell.: inter finitimos vetus atque antiqua simultas, Iuven.: alci simultas cum alqo non est od. nulla est, Cael. in Cic. ep. u. Liv.: numquam cum sorore fuisse in simultate, Nep.: pro re publica simultatem gerere cum alqo, M. Anton. in Cic. ep.: alci simultas intercedit cum alqo, Caes.: simultas exoritur cum alqo, Suet.: simultatem deponere, Cic.: nemo umquam te placavit inimicus, qui ullas resedisse in te simultatis reliquias senserit, Cic. – β) Plur.: ultores veterum simultatium, Liv.: de locis (höchsten Stellen) summis simultatibus contendere, Caes.: erant inter Athenienses et Dorienses simultatium veteres offensae, Iustin.: simultates exercere cum libertis, Cic.: suas simultates pro magistratu exercere, Liv.: privatas multorum simultates finitas esse, Liv.: qui simultates, quas mecum habebat, deposuisset, Cic.: simultates dirimere, Cic.: bono publico sibi proprias simultates irritare, Liv.: graves simultates callide nutrire, Tac.: suo beneficio paternas simultates oblitterare, Liv.: ponere simultates, Liv.: non modo offensas verum etiam simultates pro alqo subire, Plin. ep.: multas simultates partim obscuras partim apertas suscepisse, Cic.: ex quibus non nullas simultates susceptas habemus, Cic.: susceptis propriis simultatibus, Plin. ep. – II) der Wettkampf, Wettstreit, Hyg. fab. 22 u.a. – ➳ Genet. Plur. oft simultatium, zB. Auct. b. Alex. 49, 2. Liv. 1, 60, 2. Val. Max. 4, 2, 2. Iustin. 2, 6, 16. Vgl. Drak. Liv. 9, 38, 12.

1 simultas [CL], dispute, state of animosity or hostility. lis ‥ satis cruenta inter duo populosa ‥ praedia gerebatur ‥ cum verbis pacificis confusam utriusque vulgi ~atem [gl.: discordiam, ungehwærness] ‥ mitigare niteretur Aldh. VirgP 38; rumoribus malis adulta ~ate, ab episcopatu eum expulit Dominic V. Ecgwini I 5; ~as inter eas pro parva re, ut mos est feminarum, ebuliens rupit pacem W. Malm. GP I 66; magnis ~atibus ortis inter Normannos et Andegavenses Ord. Vit. III 2 p. 28; in plerisque curialibus ~ates et invidie precipue regnent P. Blois Ep. 95. 301A; s1380 orta de novo ~ate inter comitatem Flandrie et suos populares V. Ric. II 20.

2 simultas [CL simul+-tas], quality or fact of being simultaneous, occurrence at the same time, simultaneity. locus et locatum sunt simul ‥ hec ~as non est nisi in contactu superficierum locantis et locati Bacon III 195; partes motus que sunt in successione fieri et in accipiendo sufficiunt ad existentiam et ~atem motus Ib. VIII 219; materia diversa simul est sub diversis individuis, ita quod requiritur ~as temporis Duns Metaph. VII 13 p. 408; in ipsa [eternitate] ‥ nulla ‥ differencia successiva, sed indivisibilis ‥ ac instantanea presencialitas et ~as ‥ temporalis instantis Bradw. CD 826B; subtilius considerando patet quod illud tempus infinitis suis partibus quantitativis ydemptificatur, et sic in infinita tempora, quorum nullum erit pars alterius, pro mensura ~atis erit simul Wycl. Ente Praed. 199.

3 simultas [CL simulare+-tas], (act of) pretence, deception, trickery. optimates ‥ dolis et malignis ~atibus insistebant et fraudulenter ‥ hostibus favebant Ord. Vit. XIII 38 p. 117; tali calliditatis ~ate uti deliberavit, quia a viro Dei rei certitudinem tali indagine elicere procuravit R. Cold. Godr. 266; fantasmata facimus ut ‥ varia ridiculaque ~as appareat Map NC IV 6 f. 48.

sĭmultās, (10) ātis, f. (simul), ¶ 1 rivalité, compétition : in simultate esse cum aliquo Nep. Att. 17, 1, être en contestation avec qqn ; de locis summis simultatibus contendebant Cæs. G. 5, 44, 2, ils luttaient pour les grades militaires avec la plus ardente rivalité ¶ 2 inimitié, haine : sing., simultatem deponere Cic. Att. 3, 24, 2, faire trêve à son inimitié, cf. Cæs. C. 2, 25 || pl., simultates, quas mecum habebat, deposuit Cic. Planc. 76, il oublia ses différends avec moi ; simultates exercere cum aliquo Cic. Fl. 88, être en mauvais termes avec qqn ¶ 3 lutte, combat : Hyg. Fab. 84 ; 185.

simultās, ātis f (gen. plur. -atum en -atium) (similis) naijver, rivaliteit; gespannen verhouding, wrok, vijandschap; ➤ ~ alci cum alqo est of intercedit bestaat; in simultate cum alqo esse; ~ exoritur cum alqo; simultatem deponere.

simultas , atis. f.
宿怨。記仇。恨。

Suggest a Translation
See an image

, Conspiratio, factio. Acta S. Severi Episc. Abrinc. tom. 1. Febr. pag. 193 : Quorum (clericorum) Simultates presbyter astutus prævidens, etc. Ubi sermo est de Clericis qui S. Severi corpus furari conspiraverant.

simultās ātis, genplur. ātium, rarely ātum, f

simul, a hostile encounter, dissension, enmity, rivalry, jealousy, grudge, hatred, animosity: non simultatem meam Revereri saltem, T.: huic simultas cum Curione intercedebat, Cs.: cum quo si simultas tibi non fuisset: privata, L.: cum sorore esse in simultate, N.: simultatem deponere: inter finitimos vetus, Iu.: simultates cum libertis vestris exercere: simultates finire, L.: paternas oblitterare, L.

simultas

Saved

Recent