solummodo
sōlummŏdo, v. 1. solus, adv., A. 2.
sōlum-modo, Adv., nur allein oder allein nur, Ulp. dig. 4, 9, 1. § 2 u.a. Ps. Quint. decl. 247. Serv. Verg. Aen. 1, 159 u. Eccl. – ➳ Plin. 34, 92 jetzt unam tantum.
ne ‥ praeterita saeculorum exemplaria ~o perscruter et rimer
posta ~o [v. l. ~um ] ‥ intacta remansit
principalis sedes regni ad Earnulf juste et merito provenit, nisi ~o quod in patruum suum indigne peccavit
Ædestanus rex obiit ‥ xlj anno post mortem Alvredi regis solum modo una nocte excepta
ope quam desideras uti ~o velis, praesto est
exceptis tantummodo necessariis de castello meo de B. que mihimet ipsi ~o conveniunt
dictus dux Clarencie ex regio precepto relaxat eidem comiti execucionem distrahendi et suspendendi, et vult et precepit quod ipse solomodo decapitetur
extunc habeat illa Alicia uxor mea de bonis et catallis meis solomodo id quod ex lege habere poterit sine avantagio sive incremento aliquali
non apostoli ~o verum etiam plurima simul caterva fidelium
non pro se ~o, sed pro totius gentis prosperitate Deum deprecari debet
nec inde ~o felix quod illud singulare totius orbis decus videre potuisti; potuisti etiam mellifluas ejus voces audire
quos non ~o bonitatem verum eciam disciplinam et scienciam doceatis
nec sufficientia ‥ cogitandi ~o
ipsum esse ~o paternorum conscium archanorum
qui ‥ ad opus divini amoris ~o eliguntur
sōlummŏdŏ, seulement : Ulp. Dig. 4, 9, 1 ; Ps. Quint. Decl. min. 247, 6.