solutor
sŏlūtor, ōris, m. [solvo] (post-class.).
- A looser, an opener: signaculi, Aug. Mor. Manich. 2, 13 fin.—
- II A payer, Tert. adv. Marc. 4, 17.
solūtor, ōris, m. (solvo), der Auflöser, dah. I) der Eröffner, Augustin. de morib. Manich. 2, 13 extr. – II) der Bezahler, Tert. adv. Marc. 4, 17.
quia hodie vincula beati Petri ~oris peccatorum veneramur
problema de melle et leone conviviis proposuit, premium ~oribus spopondit
limascus [? l. Lysimachus ], ~or litis
desiderans ‥ predicti debiti ‥ summo pontifici ‥ et sibi assistentibus ‥ sancte Romane ecclesie cardinalibus ~or fieri
~ores ‥ decime
debitores et ~ores dicte decime non graventur(
F. supervisor ‥ et solutor(
sŏlūtŏr, ōris, m. (solvo), ¶ 1 celui qui brise [un cachet]: Aug. Mor. 2, 13, 30 ¶ 2 celui qui paie : Tert. Marc. 4, 17.
Securi juxta eamCharta ann. 1264. ex Tabul. Sangerm. :(legem) transeant Solutores.
Coram nobis constituti se fecerunt et constituerunt plegios, redditores, Solutores, et principales debitores.