solutivus

solutivus [CL solutus p. ppl. of solvere+-ivus], laxative (also as sb. n.). ~a accidentaliter et ex artificio, sicut caules et pira Quaest. Salern. N 7; cum sola medicina levi ~a curatur Gilb. VI 278. 1; coleram mundificant cum virtute ~a quam habent Gad. 68v. 2.