spica
spica, a point, ear, spike
spīca, ae (vulg. spēca: rustici, ut acceperunt antiquitus, vocant specam, Varr. R. R. 1, 48, 2.—Neutr. collat. form spī-cum, Varr. ap. Non. 225, 30; Cic. Sen. 15, 51, acc. to Non. 225, 29; Cic. poët. N. D. 2, 42, 110.—Masc. collat. form spīcus, Poët. ap. Fest. s. v. spicum, p. 333 Müll.), f. [root spi-, to be sharp; Gr. σπίλος, rock; σπινός, lean].
- I Prop., a point; hence, in partic., of grain, an ear, spike (syn. arista), Varr. R. R. 1, 48; 1, 63, 2; Cic. Fin. 5, 30, 91; 4, 14, 37; Plin. 18, 7, 10, § 56; Cat. 19, 11: Cererem in spicis intercipit, Ov. M. 8, 292; 9, 689: distendet spicis horrea plena Ceres, Tib. 2, 5, 84: spicas hordaceas gerenti, Ap. Met. 7, 8, 5.—Prov.: his qui contentus non est, in litus harenas, In segetem spicas, in mare fundat aquas, Ov. Tr. 5, 6, 44.—
- II Transf., of things of a similar shape.
- A A top, tuft, head of other plants, Cato R. R. 70, 1; Col. 8, 5, 21; Plin. 21, 8, 23, § 47; 22, 25, 79, § 161; Prop. 4 (5), 6, 74; Ov. F. 1, 76.—
- B The brightest star in the constellation Virgo, Cic. poët. N. D. 2, 42, 110; German. Arat. 97; Col. 11, 2, 65; Plin. 18, 31, 74, § 311; Manil. 5, 269.—
- C Spica testacea, a kind of brick for pavements, laid so as to imitate the setting of the grains in an ear of corn, Vitr. 7, 1 fin.; cf. spicatus, under spico.—
- D Spicus crinalis, a hair-pin, Mart. Cap. 9, § 903 (al. spicum crinale, al. crinale spiclum; but in Lucr. 3, 198, the better reading is spiritus acer, v. Lachm. ad h. l.).
spīca, ae, f. u. spīcum, ī, n. u. spīcus, ī, m. (von gleichem Stamme mit spi-na), eig. die Spitze; dah. I) die Ähre des Getreides, 1) eig.: ad spicam perducere fruges, Cic.: spica triticea (Plur.), Claud. Mam.: fundit frugem spici ordine structam, Cic.: spicas desecare, Liv. – 2) übtr.: a) der hellste Stern im Gestirne der Jungfrau, die Kornähre, spicum illustre, Cic.: spica (Sing.), Colum. – b) v. Pflanzen, deren Spitze od. oberer Büschel ährenförmig ist, Ov. u. Plin.: bes. v. der Narde, spica nardi, Plin.: dah. spica nardi, Veget. mul., u. bl. spica, Scrib., die Pflanze selbst ist, wie bei uns, Spiekenard, d.i. Lavendel: so auch allii, Bollen, Colum. – c) spicus crinalis, Haarnadel, die Haare zu ordnen, Mart. Cap. poët. 9. § 903. – II) spica testacea, ein Brandstein zum ährenförmigen Pflaster, Vitr. 7, 1. § 7. – ➳ In der Bauernsprache spēca, Varro r.r. 1, 48, 2.
uti raro ‥ videretur quasi post tergum ‥ messorum ‥ ~a
nil omnino, non dico ~arum, sed ne herbae quidem ex eo germinare ‥ contigit
non tantum in ~am non prosiluisse sed nec in herbam vel granum unum germinasse
Jhesus et apostoli colligunt spicas [cf. ]Marc. ii 23
unde et discipulis esurientibus et ~as manu confricantibus in Sabbato
per agrum sacra scriptura intelligitur, per ~as sententie
~a,an er, cornehere
dedi ‥ terram Wifrici prepositi foris portam de North, prius per unam ~am frumenti, deinde per unum cultellum super altare S. Werburge
sol signum intrat quod Virgo dicitur, que et ~am manu tenens pingitur
muscus, invenitur in lumbis animalis quod vescitur ~anardi
pro ‥ una lb. cardamomi, una lb. ~enardi
nardus Celticus, i. ~a Celtica
~a Celtica, saliunca
~a Celtica, Gallica, rustica, nardi celtica, A.cattstayle, calketrape
~a celtica,spykenarde
nardus Indica, ~a Celtica
spica duplex est sc. ~a nardi et ~a celtica. ~a nardi invenitur circa radices cujusdam arboris. ~a celtica similis est musco
~a Celtica
in qua ‥ misceatur modicum ~e aro[matice ]
spica ‥ nardi ‥ / ‥ expurgat cor cerebrumque tibi
celtica spica ‥ / frangit apostema
medicina ‥ reparans stomachum: sumatur ‥ de ~a indica dragme iij
~a selteca
~a herba est
~a, ~e, unde spicatus ‥ sicut in evangelio legimus unguentum spicatum, quia de ~is aromatum factum
idem computat ‥ in ij libris de spikis, viij libris coloris pro cibis, lxxiiij libris de canellis
quedam galea cum ~is venit Londonias
in vino viij d., in ~is emptis iij s. vj d.
pro potu et ~is in cena domini
1 spīca, (12) æ, f. , ¶ 1 pointe, [dʼoù] épi : Cic. Fin. 4, 37 ; 5, 91 || [prov.] in segetem spicas fundere Ov. Tr. 5, 6, 44, porter des épis dans un champ de blé [perdre son temps] ¶ 2 tête [dʼautres plantes], gousse : allii Col. Rust. 8, 5, 21, tête dʼail, cf. Cato Agr. 70, 1 ; Plin. 21, 47 ; 22, 161 ; Ov. F. 1, 76 ¶ 3 [fig.] a) lʼÉpi [étoile de la constellation de la Vierge] : Col. Rust. 11, 2, 65 ; b) testacea Vitr. Arch. 7, 1, brique triangulaire, carreau.
➳ forme speca Varro R. 1, 48, 2.
- 1. (koren)aar;
- 2. (poët.; postklass.) op een aar lijkende pluim van planten [Cilissa = saffraan];
- 3. Korenaar (de helderste ster in het sterrenbeeld Maagd).
spica , ae. f.
穂。— allii 蒜一斂。— Cilissa 番紅花。— mutica 虛穗。— testacea 鋪地之尖甎。角。宿之星名。
Suggest a Translation
See an image
穂。— allii 蒜一斂。— Cilissa 番紅花。— mutica 虛穗。— testacea 鋪地之尖甎。角。宿之星名。
Suggest a Translation
See an image
Spelta. Vide in hac voce.
spīca ae, f
- SPI-, a point, ear, spike: seges spicis uberibus: Cererem in spicis intercipit, O.—Prov.: In segetem spicas fundat, carry coals to Newcastle, O.—Poet.: Cilissa, i. e. the pistils of crocus, saffron, O.