spicifer
spīcĭfer, fĕra, fĕrum, adj. [spica-fero],
- ear-bearing, a poet. epithet of Ceres, Manil. 2, 442; Sen. Herc. Oet. 598.—Of the Nile, Mart. 10, 74, 9; Sil. 3, 403.
spīcifer, fera, ferum (spica u. fero), Ähren tragend, -bringend, -hervorbringend, dea, Ceres, Manil.: Nilus, Mart.: virgo, Corp. inscr. Lat. 7, 759.
spīcĭfĕr, (16) ĕra, ĕrum (spica, fero), qui porte des épis : Manil. 2, 442 || qui produit des épis, fertile [en grain] : Mart. 10, 74, 9 ; Sil. 3, 403.