spiculum
spiculum, a little sharp point, sting
spīculum, ī, n.: a sharp point; (meton.), an arrow, a dart, javelin, spear, 5.307.
spīcŭlum (contr. spīclum, perh. Mart. Cap. 9, § 903, or p. 306 Grot., where, however, Kopp and others read spicum; v. spica, II. D.), i, n. dim. [spicum], a little sharp point or sting (syn.: mucro, acus, aculeus).
- I Lit.
- A In gen., of bees, Verg. G. 4, 237; 4, 74.—Of a scorpion, Ov. F. 5, 542: (scorpio) solus (insectorum) habet in caudā spiculum, Plin. 11, 28, 34, § 100. —Of hornets, Ov. M. 11, 335: rosarum spicula, thorns, Mart. Cap. 2, § 132.—
- B In partic., the point of a missile weapon (as a dart, arrow, etc.): Epaminondas tum denique sibi avelli jubet spiculum, posteaquam, etc., Cic. Fam. 5, 12, 5; cf. Quint. 5, 10, 51; 5, 12, 2: hastarum spicula, Ov. M. 8, 375: bipalme spiculum, Liv. 42, 65, 9: calami spicula Gnosii Vitabis, Hor. C. 1, 15, 17: L. Crassus spiculis prope scrutatus est Alpes, Cic. Pis. 26, 62: spicula sagittae, barbs, Cels. 7, 5, n. 2.—
- II Meton. (pars pro toto), a dart, arrow (syn. jaculum): Laoedaemonii suos omnes agros esse dictitarunt, quos spiculo possent attingere, Cic. Rep. 3, 9, 15; so of a javelin, Verg. A. 7, 165; 7, 687; of an arrow, id. E. 10, 60; id. A. 7, 497; Ov. M. 12, 601; 12, 606; 13, 54; Sil. 17, 133; 3, 273; cf. Plin. 27, 13, 115, § 141; of Cupid's arrow, Prop. 2, 13 (3, 4), 2; Ov. Am. 1, 1, 22; id. A. A. 2, 708 al.—Also a later name for the pilum: quod pilum vocabant, nunc spiculum dicitur, Veg. Mil. 2, 15.—Poet.: solis, a ray or beam of the sun, Prud. Cath. 2, 6.
spīculum, ī, n. (v. spicum), I) die Spitze, der Stachel, a) eig., zB. der Biene, Verg.: des Skorpions, Ov.: bes. eines Geschosses, eines Wurfspießes, einer Lanze (u. zwar bald die obere, bald die untere Spitze), Cic., Liv. u.a., od. Pfeils, calami, Hor.: aber spicula (sagittae), Widerhaken, Cels. 7, 5, 2. – b) (poet.) meton. = der ganze Wurfspieß, Pfeil, Verg. u. Ov.: des Kupido, Ov. – II) übtr.: rosarum spicula, Stacheln = Dornen, Mart. Cap. 2. § 132: solis, der Strahl, Prud. cath. 2, 6: dentium (der zischenden Natter), Prud. c. Symm. 1. praef. 28.
jaculorum catapultas et sagittarum ~a [gl.: ] de obstrusis faretrae latibulis depromensgaras
acutis hastarum ~is in auras levare coeperunt
~um, sagittae caput
eum ‥ sagittarum telis confodiunt ‥ ~orum ‥ aculeis circumfossus ‥ velut asper herecius aut spinis hirtus carduus, in passione similis Sebastiano
quicunque legerit non erga nos livoris invidia contabescat, nec toxicata venenosi dentis spicula in nostri reprehensione exacuat
sicut omnes †spatule [l. spicule ] concurrunt ad centrum compassi, sic tota aqua est ad suum corpus per suos terciarios reducenda
fac ergo circulum, et in medio circuli centrum; deinde in unaquaque specula equali fac tres triangulos de circulo centri
~is,flanum
sagitta vel ~um,gefyðerad flaa
terribilior cum parte hastae quam grandia ~a vibrantes
muros ‥ suos ‥ defensare, lapides et ~a dirigere, clipeis se protegere
~um, telum, missile, vibraculum
vel arcuum jaculis vel balistarum spiculis ‥ interire
duxit secum quinque arcubalistarios cum balistis suis extentis, ~is adaptatis, ut ‥ non parcerent inimicis
vix terram contuens ocello tremulo, / tanquam fulmineo percussus spiculo
de turri ‥ ~um quod Angliceespringold dicitur de machina dirigens
nec penetrare sinit stuprorum spicula pectus, / sed procul excussit jaculatas fraude sagittas
si tumentis arrogantiae ~o sauciatur
contra antiqui hostis venenata ~a oraminum tuorum frequente juvamine muniar(
anime ‥ que ~a vulnerate charitatis in corporali separatione senserint
mortifera diaboli ~a
succedent duo dracones quorum alter invidie ~o suffocabitur
tanquam gladium exacuerunt linguas ‥ de pharetra malitie venenata in illum ~a contorquentes
suscitata ~a dissensionis inter eos, venerunt ‥ ut refirmarent pacem(
sol oriendo coruscat, / et spargit lucis spicula prima suae
Phebo per orbem spargente clara radiorum ~a
spicula ‥ Paridis sunt duorum occulorum radii per quos Achilles interimitur
dilectionis vestre ‥ irradiatio nostre tenebrositatis est purgatio ‥. sunt insuper radiorum sincere dileccionis ~a adversarias potestates et earum conatus dissipantia
ex eodem ‥ sanctae crucis ~o, quod secum semper chyra dextra convehebat, repercussus [temptator ]
in stramine empto ad recooperiendum dictum stabulum ‥ in ~is emptis ad idem vj d.
ostende qualiter cavari valeat / ariste spiculum si mucro maneat
sumat sacerdos †spiculam [? l. siculam i. e. situlam ], et aspergat aquam benedictam super corpus exanime
spīcŭlum, (10) ī, n. (spicum), ¶ 1 dard : [de lʼabeille] Virg. G. 4, 237 ; [du scorpion] Ov. F. 5, 542 ; Plin. 11, 100, etc. ¶ 2 pointe dʼun trait : Cic. Fam. 5, 12, 5 ; [dʼune flèche] Hor. O. 1, 15, 17, etc. ¶ 3 dard, javelot : Cic. Rep. 3, 15 ; Virg. En. 7, 687 || flèche : Virg. B. 10, 60 ; En. 7, 497 ; Prop. 2, 13, 2 ¶ 4 [fig.] rayons du soleil : Prud. Cath. 2, 6.
- 1. spits; speer-, pijlpunt; weerhaak;
- 2. (poët.) (meton.) werpspies, speer, pijl;
- 3. (poët.) angel, ihb. van insecten [apium; crabronum].
spīculum ī, n dim.
- spicum, a little sharp point, sting: spicula caeca relinquunt (apes), V.: Curva (of scorpions), O.: crabronum, O.—Of a missile, a point: tum denique sibi avelli iubet spiculum: Hastarum spicula, O.: bipalme, L.—A pointed missile, dart, arrow, javelin: quos spiculo possent attingere, with a javelin: torquere Cydonia cornu Spicula, arrows, V.
SPICULUM
SPI´CULUM[HASTA]