spuo
spuo, to spit, spit out, spew
spŭo, ui, ūtum, 3, v. n. and a. [Sanscr. shtiv.; Gr. πτύω; Germ. speien; Engl. spit], to spit, to spit out, spew (very rare; not in Cic.).
- I Neutr.: Antoniam Drusi non spuisse percelebre est, Sol. 1, § 74: ex toto spuere desisse, Cels. 2, 8, § 77: in faciem alicujus, Vulg. Num. 12, 14.—Esp., as a charm against fascination, etc. (cf. conspuo, I. fin.): veniam a deis petimus spuendo in sinum, Plin. 28, 4, 7, § 35; cf.: qui sputatur morbus, Plaut. Capt. 3, 4, 18 (550) sqq. Brix ad loc.; Schol. Juv. 7, 112 Mayor ad loc.—
- II Act.: sicco terram (i. e. pulverem) spuit ore viator Aridus, Verg. G. 4, 97.
- —Hence, spūtum, i, n. (acc. to II.).
- A Lit., spit, spittle; sing., Cels. 2, 8 med.; Plin. 28, 4, 7, § 38; plur., Lucr. 6, 1188; Prop. 4 (5), 5, 66; Mart. 2, 26, 2; Petr. 131, 4; Sen. Const. 1, 3.—
- B Transf., of a light, thin plate, Mart. 8, 33, 11.
spuo, spuī, spūtum, ere (πτύω), I) intr. spucken, ex toto spuere desisse, Cels. 2, 8. p. 48, 19 D.: sp. in sinum, Plin. 28, 35: in faciem alcis, Vulg. num. 12, 14: Antoniam Drusi (sc. uxorem) non spuisse percelebre est, Solin. 1, 74. – II) tr. ausspucken, ausspeien, sicco terram ore, Verg. georg. 4, 97. – ➳ Cels. 8, 9. no. 1 ist sanguis spuitur Glossem.
spŭō, (15) spŭī, spūtum, ĕre (πτύω), ¶ 1 intr., cracher : in sinum Plin. 28, 36, cracher dans son sein [pour conjurer un malheur] ¶ 2 tr., rejeter en crachant, cracher : Virg. G. 4, 97.
spuo , is, i, utum, uere. n. act. 3.
吐。唾。— in sinum 唾懷上。— terram 唾地上。
Suggest a Translation
See an image
吐。唾。— in sinum 唾懷上。— terram 唾地上。
Suggest a Translation
See an image
spuō uī, ūtus, ere
- SPV-, to spit, spit out, spew: terram (i. e. pulverem), V.