spurce
spurce, impurely, foully, filthily
spurcē, adv., v. spurcus fin.
spurcē, Adv. (spurcus), schweinisch, säuisch, unflätig, Colum. 7, 9, 14. – bildl., aliquid spurce factum, Cornif. rhet. 1, 8: quin in illam miseram tam spurce, tam impie dixeris, Cic. Phil. 2, 99: spurcius nos quam alios Opicon appellatione foedant, Cato libr. ad Marc. fil. fr. 1. p. 77 Jord.: deinde perscribit spurcissime (in den unflätigsten Ausdrücken), quas ob causas fecerit, Cic. ad Att. 11, 13, 2.
attendat locuples qui spurce vixerat, / qui centum virgines depudicaverat
spurcē (14) (spurcus), salement : Col. Rust. 7, 9, 14 ; [fig.] Cic. Phil. 2, 99 ; spurcius Cat. d. Plin. 29, 14 ; -cissime Cic. Att. 11, 13, 2.
spurcē adv.with sup.
- spurcus, impurely, foully, filthily: in illam dicere, i. e. utter a foul libel: perscribit spurcissime, in the vilest language.