spurcus
spurcus, unclean, impure, foul, base, low
spurcus, a, um, adj. [cf. spargo], dirty, unclean, impure (class.; syn.: immundus, impurus, obscenus).
- I Lit.: res, Lucr. 6, 782; cf.: rem spurcissimam gustare, Varr. ap. Non. 394, 11: quaeque aspectu sunt spurca et odore, Lucil. ib. 394, 25: saliva, Cat. 78, 8; 99, 10: ager, Col. 1, praef. § 25: spurcum atque pollutum vas, Gell. 17, 19, 4; Ap. Met. 1, 13, 25; si quid est urinā spurcius, Gell. 17, 19, 4: tempestas spurcissima, Cic. Fragm. ap. Non. 394, 9: spurcatissimis tempestatibus, Suet. Caes. 60: spurcum vinum est, quod sacris adhiberi non licet, ut ait Labeo Antistius, cui aqua admixta est defrutumve aut igne tactum est, mustumve antequam defervescat, Fest. p. 348 Müll.; cf. Isid. Orig. 20, 3.—Of obscene defilement: noctes, Plaut. As. 4, 1, 62 (807); cf. lupae, Mart. 1, 35, 8.—
- II Trop., of character or condition, foul, base, low, mean, common: Samnis, spurcus homo, Lucil. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 41: lictor, Varr. ap. Non. 394 5: Dama, Hor. S. 2, 5, 18: QVAESTVS, i. e. lenocinium, Inscr. Murat. 1773, 8.—Comp.: nihil est te spurcius uno, Mart. 4, 56, 3.—Sup.: capita taeterrima et spurcissima, Cic. Phil. 11, 1, 1: homo avarissime et spurcissime, id. Verr. 2, 1, 37, § 94: homo spurcissimae vitae ac defamatissimae, Gell. 14, 2, 10: praeferendam esse spurcissimam mortem servituti mundissimae, Sen. Ep. 70, 21: spurca ingenii vestigia, Afran. ap. Non. 393, 27.—Hence, adv.: spurcē, dirtily, impurely.
- 1 Lit.: sus in pabulatione spurce versatur, Col. 7, 9, 14.—
- 2 Trop., basely, meanly, villanously: spurce factum, Auct. Her. 1, 5, 8: qui in illam miseram tam spurce, tam impie dixeris, i. e. hast charged her with unchastity, Cic. Phil. 2, 38, 99 fin.—Comp.: spurcius nos quam alios opicos appellatione foedant, Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14.—Sup.: perscribere spurcissime, Cic. Att. 11, 13, 2.
spurcus, a, um (viell. verwandt mit porcus), schweinisch, säuisch, unflätig, garstig, I) eig. u. übtr.: saliva, Catull.: urinā spurcius, Gell. – tempestas, Cic.: siccus et spurcus ager (Ggstz. umidus et granosus), Colum.: res spurcissima, Varro fr. – II) bildl., v. Charakter od. Stand, Dama, Hor.: homo spurcissimus, Cic. – nihil est te spurcius, Mart.: vita spurcissima, Gell. – bes. v. schändlicher Buhlerei, meretrix, Mart.: quaestus, Kuppelei, Corp. inscr. Lat. 11, 6528.
gemmas, / pulverulenta tegit quas spurci glebula ruris
ob sordes ‥ immolaticii cruoris ex cujus ~issimo ritu vel nomine principem daemoniorum cognominabant
~um vinum,ful win
cenulentus, fetidus ‥ hircosus, ~us
~a latrinarum purgamenta
~a sterquilinia
spurca colore tamen, sed non sum spreta canendo
eliminatis clericorum neniis et ~is lasciviis
o mentis amentia, amens spurcitia, ~a nequitia, quid fecisti?
quas nec carnalis caligo illecebrae obtundit nec ~ae [gl.: fede ] obscenitatis glaucoma suffundit
haec calcat pedibus spurcae consortia vitae / funditus exstirpans petulantis gaudia carnis
quam brevis ‥ delectatio ~e carnis
magus idola spurca relinquens
sacra loca ‥ ~is avidisque nebulonibus impudenter contaminanda tradidere
gens ~issima, gens vitiis involutissima ‥ in fidei rudimentis incultissima
spurcus, (12) a, um, ¶ 1 sale, malpropre, immonde : Lucr. 6, 782 ; Lucil. d. Non. 394, 25 ; spurcior Gell. 17, 19, 4 || spurcissima tempestas Cic. Fr. E 5, 15, le temps le plus affreux, cf. Suet. Cæs. 60 ¶ 2 [fig.] Cic. Phil. 11, 1 ; Verr. 2, 1, 94 ; spurcior Cic. Domo 47.
- 1. vuil;
- 2. (metaf.) smerig, laag [homo; meretrix; vita; tempestas hondenweer; lex]; ➤ -e dicere.
spurcus , a, um. adj. c. s.
臟汚。淫。醜事。喪廉恥。卑賤者。— ager 焦菜田。Spurcum viuum 不純酒不可祭。
Suggest a Translation
See an image
臟汚。淫。醜事。喪廉恥。卑賤者。— ager 焦菜田。Spurcum viuum 不純酒不可祭。
Suggest a Translation
See an image
spurcus adj.with comp.and sup.
- SPARC-, unclean, impure, foul, base, low: homo: Dama, H.: lex spurcior linguā suā: capita spurcissima: homo spurcissime!