spurco
spurco, to defile
spurco, no perf., ātum, 1, v. a. [spurcus], to make filthy, to befoul, defile (rare; syn.: polluo, contamino).
- I Lit.: si quis fimo aliquem pertuderit, luto oblinierit, aquā spurcaverit, Dig. 47, 11, 1: vinum, ib. 9, 2, 27: ex istoc loco spurcatur nasum odore inlutili, Plaut. Men. 1, 2, 57 (166).—*
- II Trop.: senectus Spurcata impuris moribus, Cat. 108, 2.—P. a.: spurcātus, a, um, sup.: helluo spurcatissimus, most foul, Cic. Dom. 10, 25 B. and K.
spurco, āvī, ātum, āre (spurcus), besudeln, verunreinigen, Plaut., Catull. u. ICt. – Partiz. adjekt. im Superl., helluo spurcatissimus (unflätigster), Cic. de domo 25.
spurcō, (16) āvī, ātum, āre (spurcus), tr., salir, souiller : Pl. Men. 168 ; Catul. 108, 2.
spurcō —, ātus, āre
- spurcus, to defile: forum.