spurcalia
spurcālĭa, ĭum, n. plur. [spurco],
- pollutions (late Lat.), Aldh. Laud. Virg. 25.
paganorum decepta gentilitas ad sedandam furoris vesaniam fanaticae lustrationis ~ia [gl.: sordes, spurcitia ] turificabat
Cui paganorum decepta gentilitas, ad sedandam furoris vesaniam, fanaticæ lustrationis Spurcalia thurificabat.
Gentilium, Paganicæ superstitiones, in Capitulari 1. ann. 769. cap. 6. 7. lib. 7. Capit. cap. 128. 129. in Epist. Bonifacii Moguntini ad Cuthbertum Archiepisc. Cantii, et in Concilio Cloveshoviensi ann. 747. in Præfat. Hinc percipere licet, quid velit Capitulare 5. ann. 819. cap. 10. et lib. 4. Capit. cap. 53 :
De locis jamdudum sacris, et nunc Spurcitia fœdatis, ut juxta possibilitatem in antiquum statum reformentur.Ubi loca sacra
Spurcitiafœdata intelliguntur ea, quæ in Gentilium fana conversa fuerant.