subirascor
subirascor, to be out of temper, be somewhat provoked, be touched
sŭb-īrascor, ātus, 3,
- v. dep. n., to be somewhat angry (Ciceronian): interdum soleo subirasci, Cic. Fin. 2, 4, 12: brevitati litterarum, id. Fam. 11, 24, 1: in Epirum quod me non invitas, subirascor, id. Att. 9, 7, 7.
- —Hence, sŭbīrātus, a, um, P. a., somewhat angry: tibi, Cic. de Or. 1, 16, 72; id. Fam. 3, 9, 1: anus subiratior, Ap. Met. 4, 25, 11 (dub. al. iratior).
sub-īrāscor, īrāscī, etwas zürnen, ungehalten werden, ein wenig böse werden, empfindlich werden, interdum soleo subirasci, Cic. de fin. 2, 12: m. Dat., subirascebar brevitati litterarum tuarum, Cic. ep. 11, 24, 1: mit quod (weil, daß), in Epirum quod me non invitas, subirascor, Cic. ad Att. 9, 7. § 7.
sŭbīrāscor, ī, intr., sʼirriter un peu, se fâcher : Cic. Fin. 2, 12 ; [av. quod, de ce que] Cic. Att. 9, 7, 7 ; Fam. 10, 28, 1 ; alicui rei Cic. Fam. 11, 24, 1, de qqch.
sub-īrāscor ātus, ī, dep.,
- to be out of temper, be somewhat provoked, be touched: interdum: brevitati litterarum: quod me non invitas.