subitaneus
sŭbĭtānĕus, a, um, adj. [subitus],
- sudden: imber, Col. 1, 6, 24; 2, 4, 4; Sen. Q. N. 7, 22, 1; Vulg. Sap. 17, 6; 17, 14; 19, 16.
subitāneus, a, um (subitus), plötzlich, ignis, Sen. nat. qu. 7, 22, 1: imber, Colum. 1, 6, 24 u. 2, 4, 4; außerdem Vulg. sap. 17, 6 u. 14; 19, 16. Th. Prisc. 2, 13 u. 2 chron. 19. Hist. Apollon. reg. 18. Augustin. serm. 232, 8.
contigit ‥ culmen domus ‥ ~eis flammis impleri
egestas ‥ ‘quasi viator veniet’, quia improvisa et ~ea
in ipso egressu circumvallatur quodam ~ei horroris impressu
qualitas ‥ corporis aliquando ~ea, aliquando ‥ est continua. ~ea, ut cum ‥ repentina infirmitate nigrescit, sed mox transeunte infirmitate ad colorem pristinum redit
valitudo ~ea flagitabat otium
pre confusione ~ii incursus inimicorum
pro ~ea et improvisa occisione
~eo jam imminente mortis articulo
~ea morte preventus
pestilencia ‥ singula loca ‥ in ~ee mortis verberibus visitavit
cum horribili morte liberorum ac familie ~ea
sŭbĭtānĕus, a, um, soudain, subit : Col. Rust. 1, 6, 24 ; Sen. Nat. 7, 22, 1.