subitatio
sŭbĭtātĭo, ōnis, f. [subitus],
- suddenness (late Lat.), Vulg. Sap. 5, 2.
subitātio, ōnis, f. (2. subito), das plötzliche Eintreten, Cypr. test. 3, 16. Vulg. sap. 5, 2 u.a. Eccl.
in ~one repromisse salutis admirans et exsultans
si rex alicubi perendinare promiserit ‥ certissime scias quod rex summo mane iter arripiet et propositum singulorum inopina ~one deludet
una die ‥ quatuor aut quinque dietas excurrit et sic inimicorum machinamenta preveniens, artes eorum frequenter inopinata ~one deludit
inopina subitione
ad victoriam variis agitur viis, nunc maturatione ‥ nunc insidiis occultis et ~one
~ones insperate supernarum illuminationum desursum descendentium(
quis scit, si hodie vel cras ~o mortis eum rapiat
Deus ‥ contra incertitudinem et ~onem mortis nos admonens, dicit, ‘videte, vigilate, et orate’
propter ~onem insperate mortis
sŭbĭtātĭō, ōnis, f. (subito 2), apparition soudaine : Vulg. Sap. 5, 2 ; Cypr. Testim. 3, 16.