subitarius
subitarius, in haste, sudden, hasty
sŭbĭtārĭus, a, um, adj. [subitus],
- done suddenly or in haste, sudden, hasty: ad eum exercitum explendum Latini Hernicique dare Quintio subitarios milites (ita tum repentina auxilia appellabant) jussi, Liv. 3, 4, 11; so, milites (corresp. to tumultuarii), id. 40, 26, 6: exercitus, id. 3, 30, 3; 31, 2, 6; 41, 17, 9: res, Plaut. Mil. 2, 2, 70 (225): aedificia, Tac. A. 15, 39: gradus theatri (with scena in tempus structa), id. ib. 14, 20: dictio, a speaking extempore, Gell. 9, 15, 5: consilium, Ap. Met. 9, 24, 8.—Plur. subst. n.: subitaria ista nostra, off-hand sayings, Ap. Deo Socr. p. 104.
subitārius, a, um (subitus), was plötzlich-, in Hast geschieht, plötzlich, dah. auch dringend (dringlich), eilig, aedificia, in Eile erbaut, Tac.: exercitus, milites, legiones, schnell ausgehoben, -zusammengebracht, Liv.: dictio, aus dem Stegreif, Gell.: res subitaria est, Plaut. – neutr. pl. subst., subitaria (Stegreifreden) ista nostra, Apul. de deo Socr. prol. in. p. 163, 1 H. (p. 1, 8 G.).
sŭbĭtārĭus, (14) a, um (subitus), fait à lʼimproviste, fait subitement : subitarius exercitus Liv. 3, 30, 3, armée levée à la hâte, cf. Liv. 3, 4, 11 ; 31, 2, 6, etc. ; subitaria ædificia Tac. Ann. 15, 39, maisons improvisées ; subitaria dictio Gell. 9, 15, 5, improvisation.
subitārius
adj.
- subitus, in haste, sudden, hasty: aedificia, Ta.—Of troops, suddenly levied, raised for an emergency: milites, L.