superabundanter
sŭpĕrăbundanter, adv., v. superabundo fin.
superabundanter, Adv. (superabundo), in großer Fülle, Vulg. Ephes. 3, 20.
unius modici vasis parva proporcio multorum capacitates ~habundanter implevit
de beata Virgine ‥ que ~abundanter et superaffluenter repleta est Spiritu sancto
quamvis ~abundanter hactenus circa statum ecclesie pro quo appellatum est obtemperavimus
potens est omnia facere ~abundantius quam petimus et intelligimus
in cujus ore jugiter pax ‥ caritas que tam ~habundanter preeminebat in eo ‥ quod satis lingua exprimi non posset
partus ‥ cui natura aliquantulum membra ampliaverit vel diminuerit non tamen ~habundanter, ut si sex digitos vel nisi quatuor habuerit, bene debet inter liberos connumerari
ipse ‥ est superexcellentissime generosus et ~abundantissime liberalis
proventus ‥ satis ~habundanter sufficientes
sŭpĕrăbundantĕr, surabondamment : Vulg. Eph. 3, 20.