superabundantia
sŭpĕrăbundantĭa, ae, f. [superabundo],
- superabunaance (late Lat.), Hier. in Ezech. 6, 18, 6; Vulg. Lev. 25, 37.
super-abundantia, ae, f., der Überfluß, Überschuß, Eccl.
si fuerit divitis ~habundantia, licet juste quesita, nequaquam Deo placat in peregrinatione exhibita
ymbres assidui ‥ et lassitudo suas supplevere vices in molestiarum ~habundanciis
glacies est ~abundantia frigiditatis
volumus ut ‥ exuberancius crescat vobis concessio, quodque semel in sero vestri laboris vobis largiri deposcitis, decernimus ut habeatis ex ~habundancia tociens quociens diem vite in occasum creditis vergere, et spiritus exitum formidatis
ad virtutis reducere medium ~abundantias et defectus
sicut potest esse diminutio lucis ad visum perficiendum, ita et ~habundantia lucis
cavendum est itaque nimis a superfluitate et ~habundancia expensarum
prohibet generans a generato in multitudine membrorum differre secundum ~habundantiam et deffectum ipsius materie
sicut per humorum ~habundanciam aliquociens suffocatur
quicquid de nostris avaricia, sufficiencia, aut ~habundancia, infestus nobis mundus oblatraverit
sŭpĕrăbundantĭa, æ, f. , surplus, surabondance : Hier. Ezech. 6, 18, 6 || superflu : Cassian. Inst. 16, 16.