suppaenitet
suppaenitet, it causes some sorrow
suppaenitet, impers. (sub u. paenitet), es gereut ein wenig, m. Acc. pers, u. Genet. rei, illum furoris et hunc nostrum copiarum suppaenitet, jener bereut usw. u. dieser ist unzufrieden mit usw., Cic. ad Att. 7, 14, 1.
suppænĭtet, ēre (sub, pænitet), impers., être un peu mécontent, avoir quelque repentir : Cic. Att. 7, 14, 1.
suppaenitet —, ēre, impers.
- sub+paenitet, it causes some sorrow: illum furoris, he is sorry for, etc.