surus
sūrus, i, m.,
- a branch, a stake, Varr. L. L. 10, § 73 Müll.: surum dicebant, ex quo per deminutionem fit surculus. Ennius: unus surus surum ferret, tamen defendere possent, Fest. p. 299 ib. (cf. Enn. Ann. v. 516 Vahl.); cf. crebrisuro.
1. sūrus, ī, m., der Zweig, Sproß, Pfahl, Enn. ann. 525. Vgl. Fest. 286 (b), 1 u. 297 sq.
1 sūrus, ī, m. , piquet, pieu : Enn. Ann. 525 ; Varro L. 10, 73 ; Fest. 286 ; 297.
Surculus, in Gloss. Isid. et Excerptis. Vide Festum in hac voce et ibi Scaligerum.
Sursel, Sarmentum. Lit. remiss. ann. 1405. in Reg. 160. Chartoph. reg. ch. 168 :
Lesquelx seps le suppliant eust emporté des vignes qu'il prouvignoit, et mussiez entre les Surseaux qu'il emportoit au soir.