About

Menu

suscensere

suscensere [CL] 1 to be or become angry; b (w. dat.). c (w. acc.) to be or become angry with. succensens, irascens GlC S 663 (cf. ib. S 607: ~etur, irascetur); qui me ‥ gannit ~endum O. Cant. Pref. Frith. 39; censeo componitur succenseo -es quod pro irasci dicitur, et inde succensitus -a -um i. iratus Osb. Glouc. Deriv. 116; beatus T. ‥ tanquam succensens duobus articulis pedis sui visceribus meis immissis W. Cant. Mir. Thom. VI 28; succensent prelati si quod sit ipsorum officium ‥ predicator ostendere voluerit Neckam NR II 7; quamvis Judaica turba succenseat / bibam Walt. Wimb. Carm. 168.  b in malis que ‥ patimur non est cui ‥ succenseamus nisi nobismetipsis Bald. Cant. Serm. 6. 23. 417C.  c ut pater ignavos sobria ~uit ira Frith. 1299; nostre desperationis et sepe mecum succensende presumptionis (Quad.) GAS 530; ad succensendum quod displiceret ‥ accommodus W. Malm. Wulfst. I 8; existimabant prodicionem ‥ fieri, Frinandum C. et Hervaeum de G. in hoc succensentes Osb. Bawdsey clxxvi. 2 (in gl.). ~ere, inputare GlC S 621; ~ere, culpare Ib. S 652; ~et, detrahit Ib. S 665.

Saved

Recent